بیا بازم مثلِ قدیم ، با هم دیگه بریم شمال !دلم گرفته ! راضیاَم به این خیالای محال !منُ بِبَر ! تا آخرِ جادّهی چالوس بِبَرَم !تا شیشهی بارونیُ خیسِ اتوبوس بِبَرَم !
تا جای پات رو ماسهی داغِ مُتلقو بِبَرَم !تا آخرین دلهرهی نگاهِ آهو بِبَرَم !منُ بِبَر تا گُم شُدن تو اون چشای بیقرار !تا ساختنِ قصرِ شنی رو ساحلِ دریاکنار !
دِلَم پُرِ بیا بازم با همدیگه بِریم سفر !جای ما اونجا خالیه ! منُ بِبَر ! منُ بِبَر !یه عمره جادّهی شُمال ، منتظرِ عبورِ ماس !نمیدونه یکی از اون دوتا قناری بیصداس !
یادش به خیر لحظهای که ، چشمای ما دریا رُ دید !نورِ چراغِ زنبوری ، رستورانِ اسبِ سفید !یادش به خیر شنای ما ، میونِ موجای بَلا !خاطرههای مشترک ، وقتِ سفر تو جنگلا !
دِلَم پُرِ بیا بازم با همدیگه بِریم سفر !جای ما اونجا خالیه ! منُ بِبَر ! منُ بِبَر !یه عمره جادّهی شُمال ، منتظرِ عبورِ ماس !نمیدونه یکی از اون دوتا قناری بیصداس !